FIFA i UEFA kpią sobie z elementarnego poczucia uczciwości. Dla nich futbol to produkt, i jeśli tylko przynosi wielkie zyski, może być trefny i przegniły.

FIFA odrzuca protest Irlandczyków. Nie będzie powtórki meczu barażowego, który wstrząsnął nami wszystkimi wywołując kolejną dyskusję nad uczciwością w piłce, oszustwami piłkarzy i sędziami, w najlepszym razie bezradnymi wobec nich.

Spotkanie Francuzów z Irlandczykami zburzyło w wielu z nas elementarne poczucie sprawiedliwości. Możemy wymierzać ją sami, traktując Thierry’ego Henry’ego jak pospolitego oszusta, ale i my okażemy się wtedy niesprawiedliwi, bo takie samo krętactwo mają na sumieniu: Raul, Messi, Zidane, Maradona…. Do wyjątków należą ci, którzy  nie mają.

Zostajemy zmuszeni do zaakceptowania błędnego wyniku. Po takim przeżyciu kibic chciałby przynajmniej wierzyć, iż zrobiono wszystko, by podobne sytuacje się nie powtórzyły. Czy po decyzji FIFA, zwiększa się prawdopodobieństwo, że na przykład rozgrywane za 9 dni Gran Derbi, zostanie rozstrzygnięte uczciwie? Nie. Wręcz przeciwnie.

Decyzja FIFA uprawomocniła zdobytego niezgodnie z przepisami gola dla Francji dając wyraźny sygnał, że usankcjonuje kolejne oszustwa, jeśli tylko umkną one uwadze arbitra. Arbitra, który za chwilę stanie się zupełnie bezradny wobec 22 ludzi wychodzących na boisko przede wszystkim po to, by wystrychnąć go na dudka.

Gole, zwycięstwa, punkty, awanse i pieniądze, jakie przynoszą przesłaniają piłkarzom elementarną przyzwoitość, a prawo piłkarskie pobłaża oszustom. Sprawa nie jest jednak prosta. Przyznaję, że ci, którzy są przeciwni powtarzaniu meczów, argumenty mają silne. W zasadzie należałoby rozegrać jeszcze raz wszystkie spotkania od początku świata, gdyż trudno znaleźć choć jedno, w którym arbiter pracował bezbłędnie. Niedawno w Premier League sędzia uznał kuriozalnego gola dla Sunderlandu po strzale Darrena Benta. Piłka „zakpiła” z bramkarza Liverpoolu Jose Reiny, bo odbiła się od balonu rzuconego na murawę przez kibica. To była jedyna bramka tego pojedynku.

Przyjmuję do wiadomości, że świat nie jest doskonały i futbol nie jest doskonały. Dlaczego jednak odmawiać sobie nadziei na to, by był choć odrobinę lepszy?
Zmiany w piłce są konieczne. Może trzeba wprowadzić sędziów technicznych z dostępem do powtórek mających prawo przerwać grę w sytuacji nadzwyczajnej? Może na linii bramkowej powinna być fotokomórka, by arbiter nie przegapił goli, które padły? Może trzeba też zaostrzyć kary? Jak zachowałby się Thierry Henry, gdyby groził mu rok dyskwalifikacji? Fakt, że za celowe zagrania ręką nie ukarano surowo innych piłkarzy, nie ma już dziś znaczenia. Kiedyś każdy kierowca dawał łapówki drogówce, a jednak niedawno doszliśmy do wniosku, że wszystkim nam to przeszkadza.

Problemy z przepisami, umowami albo prawem oraz spory na ten temat towarzyszą nam od wieków. Bywa, że prawo jest liberalne wobec przemytników, chuliganów, złodziei, pedofilów, pijanych kierowców, czy skorumpowanych urzędników. Kiedy jednak społeczeństwo ma ich naprawdę dość, wybiera ludzi, którzy obiecają rozprawić się z patologiami w ich imieniu. Kilka lat akceptowanej powszechnie walki (nawet na pograniczu nagonki) sprawia, że problem przestaje być powszechny.

Z futbolem sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana. FIFA lekceważy vox populi, ignoruje powszechne poczucie sprawiedliwości, bo kibice nie mają wpływu na wybór jej szefa. On musi być przede wszystkim dobry dla tych, którzy oddają na niego głosy – czyli piłkarskich działaczy w zrzeszonych krajach.

FIFA jest silna, bogata, potężna, niezależna, arogancka. Kpi sobie z tego co myśli pojedynczy kibic, a nawet grupy kibiców. Wie przecież, że ten szary, bezimienny tłum za chwilę znów pokornie zasiądzie do futbolowej strawy, bo bez meczu nie wyobraża sobie życia.

Ale być może i w tym przypadku istnieje coś w rodzaju granicy, lub masy krytycznej, po przekroczeniu której kibic uzna, że w tym międzynarodowym cyrku zwanym piłką nożną udziału brać nie chce. I powstrzyma się od nabijania kabzy działaczom. Niezadowolenie konsumentów piłki zacznie wtedy realnie zagrażać interesom FIFA i UEFA. Na razie jednak popularność futbolu przynosi im takie korzyści, że nie mają najmniejszego bodźca, by w nim cokoliwek zmieniać.